در من دوشراره وجود دارد .یک شراره آرام است و صبور . صبوری اش حتی تا حد تو سری خوردن و حرف شنیدن دامنه پیدا می کند .این شراره به راحتی زیر بار ظلم می رود و دم نمی زد .سرش را پایین می اندازد و ز ن د گ ی

این روزها بیاحساسم؛ کمی آواره. شاید هم بیخودی الکی ندار. نمیدانم. یک طوریام اینروزها. نباید طوری باشم. خبرم هست که خودم گفتهام که آسمان خش نمیافتد با بالا رفتنهایم. با نالهها و هوارها و چنگ